Zalety iglaków

ZALETY DRZEW I KRZEWÓW IGLASTYCH

Ogród to „twór” dynamiczny, zmieniający się w czasie i przestrzeni. Dlatego też uważam iż, w każdym ogrodzie powinny się znaleźć nasadzenia drzew i krzewów iglastych. Ogród przynosi nam radość, przez długie lata, dlatego trzeba starannie przemyśleć jego funkcję, kompozycję, a przede wszystkim dobór roślin. Istnieje bardzo duża liczba odmian roślin iglastych. Różnią się od siebie siłą wzrostu, różnym ubarwieniem, odmiennym pokrojem czy fakturą kory.

Kilka zalet iglaków:

1.  Iglaki to rośliny utrzymujące ulistnienie przez cały rok ( poza modrzewiami, cyprysikiem błotnym czy metasekwoją), co jest ich ogromną zaletą. W porze późnej jesieni, zimie czy też podczas przedwiośnia, odgrywają pierwszoplanową rolę w ogrodach – ze względu na swoją zimozieloność – kiedy to drzewa i krzewy liściaste pozbawione są ulistnienia. Czyli odznacza się całoroczną dekoracyjnością.
2. Jest wiele odmian iglaków, jak już wspominałam, różnią się od siebie:                                                         *  barwą igieł ( ciemno- lub jasnozielone, niebieskawe, srebrzyste a także o                                      zabarwieniu złotawym, barwa może się utrzymywać przez cały sezon lub tylko                          na wiosnę),
   *  pokrojem, są iglaki kolumnowe, stożkowe, płożące, o nietypowych kształtach, kuliste
   *  odmiany karłowate lub szybko rosnące
   *  rosnące na pniu
3. Ogromną zaletą tych roślin jest to, iż mają małe wymagania glebowe. Dobrze rosną na każdej „przeciętnej”, lecz dostatecznie wilgotnej glebie. Najlepiej jednak rosną w glebie o odczynie lekko kwaśnym.   
4. Większość iglaków dobrze znosi cięcie, dzięki czemu można z nich tworzyć rozmaite figury geometryczne.
5. Rośliny te są bardzo odporne na niskie temperatury. Ciekawostką jest, iż największą mrozoodporność  wykazują rośliny na początku zimy ( grudzień), natomiast im bliżej wiosny odporność nieco maleje.
6. Iglaki mogą rosnąć zarówno w słońcu, jak i półcieniu. Wyjątkiem są modrzewie, świerki, sosny, jałowce oraz wszystkie iglaki o barwnych igłach, które powinny rosnąć w pełnym słońcu. Natomiast cisy i mikrobioty lubią stanowiska nawet w głębokim cieniu.
7. Pełnią rolę dekoracyjną oraz praktyczną. Świetnie nadają się na żywopłoty , szpalery, czy też na nasadzenia w donicach.

Przycinanie tui

Przycinanie tui

Tuja jest często sadzona w ogrodach, ze względu na to, iż jest rośliną niewymagającą oraz mrozoodporną. Pięknie prezentuje się za równo latem jak i zimą. Swoje zastosowanie często znajduje jako „naturalny płot” odseparowujący od sąsiadów, czyli pełni funkcję żywopłotu.

Nie każdy też wie, iż tuje można w łatwy sposób formować, przez co obraz ogrodu można nieco urozmaicić. Natomiast przed pierwszym cięciem, należy posiąść wiedzę jaki termin jest najlepszy na taki zabieg. Pomimo tego, iż uprawa tui jest bardzo łatwa, jej przycinanie jest istotnym elementem.

Formowanie żywotników jest zwykle uzależnione od ich przeznaczenia. Jeśli mają stanowić gęstą zasłonę w postaci żywopłotu, przycinamy je głównie od góry (skracając przewodnik), co spowoduje rozkrzewianie się pędów na boki. Jeśli natomiast zależy nam raczej na wysokości krzewu, pozostawiamy swobodnie rosnący przewodnik, a skracamy pędy boczne.

Przycinanie tui krok po kroku

Pierwsze cięcie  - należy wykonać, kiedy  tui nie zagrażają już przymrozki. Najlepszym terminem będzie druga połowa marca lub początek kwietnia.  Istotne jest aby pierwsze cięcie było wykonane przed rozpoczęciem okresu wegetacji. Jeżeli chcemy, aby tuja pięknie się rozrosła, należy skrócić jej czubek oraz boczne pędy o ok. połowę długości.

Drugie cięcie - wykonujemy mniej więcej w czerwcu, kiedy młode pędy osiągną kilkanaście centymetrów. Powinniśmy je skrócić tym razem o 2/3 długości.

Ostatnie cięcie -  powinno wypaść pod koniec lipca, najpóźniej w połowie sierpnia. Nie należy ciąć tui po tym terminie, ponieważ rany się nie zagoją i roślina nie będzie przygotowana do zimowania. Trzecie cięcie polega na skróceniu pędów tylko o 1 cm.

Przestrzeganie tego terminu jest bardzo ważne dla kondycji i zdrowia roślin, gdyż przed nadejściem zimy potrzebują one czasu na wygojenie ran i przygotowanie się do spoczynku zimowego. 

W celu ułatwienia formowania roślin, można zaopatrzyć się w specjalne druciane wzorniki. 

Tuja szmaragd

TUJA SZMARAGD

Roślina, zwana inaczej żywotnikiem zachodnim bądź po prostu szmaragdem. Tuja Szmaragd (Thuja occidentalis)to bardzo cenna odmiana o pokroju początkowo wąskostożkowej, która z czasem przybiera cylindryczny kształt. Pień drzewa może osiągać imponujące rozmiary do 6 metrów wysokości, a także 2 metrów szerokości. Ulistnienie ma żywo zielone. 

Zastosowanie:
Roślina polecana do ogrodów różnych typów.  Chętnie wykorzystywana jest jako drzewo ozdobne, ze względu na możliwość formowania. Bardzo często stosowana do tworzenia zielonych żywopłotów oraz szpalerów. Nadaje się do sadzenia pojedynczo lub w grupach.

Pielęgnacja:
Roślina jest wytrzymała na mrozy ( strefa mrozoodporności 5a-6a) i zanieczyszczenia powietrza. Tuja szmaragd bardzo dobrze czuje się w żyznej, kwaśnej glebie. Świetnie sprawdzają się specjalne podłoża do iglaków oraz kwaśny torf. Pragnąc stworzyć gęsty żywopłot wskazane jest sadzenie w odległości 60-70 centymetrów od siebie. Istotne dla prawidłowego wzrostu rośliny jest zapewnienie jej wilgotnego podłoża. Ponadto jest to roślina, która dobrze znosi przycinanie i formowanie.

Sadzonki:
Sprzedajemy rośliny, które od początku rosną w donicy, z silnym system korzeniowym.